طلوع وحدت

وطنم باز دلم هوای تو کرده است، تورا می خواهم با تمام مناره ها و کاخهایت، تو را می خواهم با بودا و بندهایت.
وطنم چگونه فراموش کنم تورا؟
سالهاست در خیالم می پرورانمت. می بویمت و می جویمت. تورا که طپش قلبت را از انتهای وجود حس می کنم و برای آبادانی و سربلندی ات به درگاه پروردگار عالمیان دعا می کنم.
ای وطنم به پرچمت در هنگامه وزیدن باد می نگرم که چون عقاب پرهایش را می گشاید و دگر بار می بندد گویا در اوج آسمان دنیا و بر فراز آن به پرواز در آمده ای.
به نقشه ات که دستهایش را به سوی طلوع خورشید خداوند دراز کرده و از او گرمی خود را می خواهد می بالم.
وطنم دستم را به تو می دهم، قلبم به تو می دهم، فکرم را و بازوانم را و نیز نگاهم از آن توست. شانه هایم را نپرس دیگر با من غریبه گشته اند و تمای لحظه ها تو را می خواهند و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کند.
آری وطنم من وضو با نفسهای خیال تو می گیرم و به شوق فرداها که تو را با عزت و عظمت، پرشور و پر شرر، آباد و آزاد خواهم دید، چشم به راهت می مانم.